همیشه در جستجوی چیزهاییم؛ بهترین از هر نوع را میخواهیم، ولی حواسمان نیست که در طی همین مدت جستوجو در حال از دست دادن زمانیم. مسئلهی نپذیرفتن نقایص موجود در جهان و تلاش بیحد و مرز برای بهبود وضع موجود به ایدهآلی که در ذهن داریم عجیب است. خطای تصمیم گیری و قضاوت بنظر میرسد ولی در عین حال میتواند انگیزه و موتور محرکهای باشد که ما را به پیش میراند.
از اونجایی که بعد از چند وقت رمان خوندم، و درواقع جزء از کل دوباره منو به دنیای رمان علاقمند کرد تصمیم گرم چند پاراگرافی از کتاب و در مورد کتاب بنویسم. قبلاً در مورد هیجان اولیهي خرید کتاب گفتم و حالا اینجا میخوام در مورد هیجان مداومِ خواندنش بگم.
دو دستهی کلیِ داستاننویس داریم: دستهی اول آنهایی هستند که قبل از اینکه قلم به دست شوند، کل داستان را یکبار در پسزمینهی ذهنشان مرور کردهاند و یا حداقل طرح کلی آن را ریختهاند. دستهی دوم هم کسانیاند که ترجیحشان شگفت زده کردن خودشان است. جهانی را متصور میشوند و شخصیتهایی را هم به جهانشان تزریق میکنند، بعد با قلمشان این شخصیتها را در دل حوادث دنبال میکنند.