آزادی مطلق به خودیِ خود هیچ معنایی ندارد، آزادی وقتی که با تعهد و مسئولیت همراه باشه معنی پیدا میکند. کتاب The Subtle Art of Not Giving a Fu*k در واقع نه در مورد اهمیت ندادن، بلکه در مورد اهمیت دادن است، ولی بشکلی بهینه و برای افراد و چیزهایی که واقعا اهمیت دارند نه همهچیز و همهکس. سعی نکن! همین که کتابی در حوضهی خودیاری (self-help) با جملهی « سعی نکن» شروع شود خودش نشان دهندهی این است که با کتاب متفاوتی روبرو هستیم....
گفت چرا نگام نمیکنی؟ چشات این ور و اون ور دنبال چیان؟ چرا اینقدر بیقراری، چرا نمیشینی؟ چرا دلت آروم نمیگیره؟! گفتم این خوانندهها رو دیدی میرن رو صحنه، فکر میکنی چه حسی دارن. مایکل جکسون مثلا. دیدی تو اجراهاش چکار میکرد. چه غوغایی بود. چقدر خودشو به زمین و آسمون میزد. چقدر داد میکشید. میدونی چرا؟ چون های بود. دیدی اول چه سرده! چون های نیست. هنوز توجه رو نگرفته....
مقدمه: میدانیم که در دنیای پر از دیستراکش زندگی میکنیم. پر از نوتیفیکیشنها، توییتها، تکستها و … که انگار رسالتشان ربودن تمرکز ماست. حتی دزدیدن قدرت تمرکز. خیلیهایمان نمیتوانیم یک صفحه کتاب بخوانیم بدون اینکه چند بار گوشیمان را آنلاک کنیم یا حتی یک فیلم را بدون وقفه دنبال کنیم. و مثالها و توضیحات زیادی که در موردشان مقالههای زیادی نوشتهاند و وبلاگستان فارسی هم اخیراً بیشتر به این معضل پرداخته است. من هم با آنچه ذکرش رفت موافقم و امیدوارم روزی بتونم با پایینآوردن دُزِ کمالگرایی یک پست جامع در موردش بنویسم.