Posts

مقدمه:‌ می‌دانیم که در دنیای پر از دیستراکش زندگی می‌کنیم. پر از نوتیفیکیشن‌ها، توییت‌ها، تکست‌ها و … که انگار رسالت‌شان ربودن تمرکز ماست. حتی دزدیدن قدرت تمرکز. خیلی‌هایمان نمی‌توانیم یک صفحه کتاب بخوانیم بدون اینکه چند بار گوشی‌مان را آنلاک کنیم یا حتی یک فیلم را بدون وقفه دنبال کنیم. و مثال‌ها و توضیحات زیادی که در موردشان مقاله‌های زیادی نوشته‌اند و وبلاگستان فارسی هم اخیراً بیشتر به این معضل پرداخته است. من هم با آنچه ذکرش رفت موافقم و امیدوارم روزی بتونم با پایین‌آوردن دُزِ کمالگرایی یک پست جامع در موردش بنویسم.

به رؤیاهایم فکر می‌کنم، تقریباً همیشه! ولی اینبار درست از نیمه شب به سراغم آمدند، آنقدر که به گمانم رسید باید کمی‌شان را اینجا بیاورم تا رهایم کنند! همه‌شان انگار بی‌خواب شده‌اند. از رؤیای پلیس شدن چهارم دبستان گرفته تا رویاهایی که در خواب زندگی‌شان کرده‌ام، اقاقیایی که در زحل بو کردم و منظومه‌ی شمسی‌ای که روی دستانم فوتش کرده‌ام.

با نزدیک شدن به اسکار، معمولا نسخه‌ی DVDSCR یا نسخه‌ی نه چندان با کیفیت دیگر و گاها با هاردسابِ فیلم‌های اسکاری خیلی زودتر از موعد منتشر می‌شود، ولی اگرچه گاهی نمی‌شود! ولی تا انتشار نسخه‌ی قابل قبولی از این فیلم‌ها صبر می‌کنم. چند روز پیش هم نسخه‌ی BluRay فیلم Arrival منتشر شد و بالاخره دیدمش. مدت زیادی منتظرش بودم و خوشبختانه حتی فراتر از انتظارم ظاهر شد و در نتیجه برآن شدم که کمی در موردش بنویسم. Arrival فیلمی که با فاصله‌ی زیاد از رقبا چیزهای جدیدی برای ارائه دارد، و فراتر از ژانر خودش ظاهر شده. Arrival اگرچه بهترین علمی-تخیلی‌ای نیست که در سال‌های اخیر دیدم، ولی بجرات بهترین علمی-تخیلی امسال است.

مدتی‌ست در حال یادگیری NodeJS هستم و به تبع آن، یادگیری یک NoSQL database مانند MongoDB هم خالی از لطف نیست. ولی خب این نوع دیتابیس‌ها که دوباره بهشت هکران (منظور همان cracker است: یعنی کسی که سعی در نفوذ به سیسم‌ها به قصد سوء‌استفاده و یا خرابکاری در آنها می‌کند - در ادامه‌ی این مطلب هم به همین معنی به کار می‌رود. ) را فراهم آورده‌اند، هیچ کانفیگ امنیت‌ای بصورت دیفالت ندارند! البته باید این نکته را در نظر بگیریم، که دیتابیس‌هایی مثل MongoDB لزوما ناامن نیستد، بلکه تنها بصورت پیش‌فرض و در هنگام نصب اولیه هیچ تدبیر امنتی‌ای را نمی‌اندیشند و این کار برنامه‌نویس است که خود موارد امنیت‌ای آنها را لحاظ کند.

چند روز پیش که کمی حوصله‌ام سر رفته بود و 1-2 ساعت وقت داشتم، تصمیم گرفتم صفحه اول (home، index یا هرچی..) سایت خودم theyahya.com را دوباره بنویسیم. و در انتهای این فرآیند که معمولا کارهای مرتب‌سازی کد و بهینه‌سازی‌ها را انجام می‌دهم. مسلما یکی از ابزارهایی که استفاده می‌کنم سایت gtmetrix است. از آنجایی که همیشه تا حد معقولی از بهینه‌سازی را طبق gtmetrix انجام می‌دهم، که خب روش منطقی هم همین است. ولی اینبار تصمیم گرفتم که به انتهای حد بهینه‌سازی نائل شوم و مصمم شدم که بالاترین رتبه را کسب کنم!‌ که خب نتیجه‌ای رضایت‌بخشی حاصل شد و تصمیم گرفتم که در مورد این فرآیند اینجا هم بنویسم و تقریبا تمام مراحل را در گیت‌هاب هم کامیت کردم و از مرحله هم یک release دادم که مرور کد کاملا راحت‌تر شود.

حالا برایمان، کتاب خواندن شده نمونه‌ای شبیه حملات تروریستی خاورمیانه، با اینکه فجایعی در همین نزدیکی‌مان در حال رخ دادن است، ولی آنقدر خبرش را شنیده‌ایم که به عنوان قسمتی از روزمرگی‌مان پذیرفته‌ایم که باید چنین باشد. بسیاری از مسائل‌ای که هر روز با غرغر کردن از کنارشان می‌گذریم، و کم‌کم غرغر ما به یک اخم ساده تنزل پیدا می‌کند و نهایتا مشکل و فاجعه را بخشی از حقیقتِ غیرقابلِ تغییر می‌پذیریم؛ همانطور که جاذبه هست، حملات تروریستی هم باید باشند.

دیوید سِداریس از نویسندگان مورد علاقه‌ام است، نه اینکه همه‌ی قلم‌فرسایی‌هایش شاهکار باشد،‌ بلکه طنز گیرایی دارد و نگاهی تیز‌بین. نگاهِ نکته‌بینش فراتر از لودگی‌های سخیف عامیانه قدم می‌گذارد و مسائلی را از دل اجتماع بیرون می‌کشد که جای تامل دارد. خودِ طنز به تنهایی کار سختی است، حال اگر طنز فقط وسیله‌مان باشد و هدف را چیزی فراتر تعریف کرده باشیم که دیگر هیچ. کوتاه و صمیمی بودن، استفاده از طنز به عنوان یک ابزار برای جذب مخاطب و قابل فهم بودن برای عموم؛ اصلی‌ترین ویژگی‌های قلم سداریس است که برای من جذاب هستند و ظاهرا برای دیگرانی که کتاب‌هایش را به لیست پرفروش‌ترین‌ها نائل کرده‌اند.

در باب حکمت زندگی اولین اثری‌ست که از شوپنهاور در درست گرفتم. همچنین اولین کتابی‌ست که می‌بینم خیل عظیمی از اطلاعات را در چنین حجم کمی ارائه می‌دهد. بر خلاف اکثر کتاب‌هایی که خوانده‌ام، حتی سوای آن‌هایی که داستان و رمان بوده‌اند، حتی کتاب‌هایی نظیر تاریخ فلسفه و یا دنیایی سوفی هم اینقدر چگالی محتوایِ مفید ندارد. همین چگالی البته باعث می‌شود که سرعت مطالعه پایین بیاید، سوایِ اینکه اثری‌ست فلسفی و مسلما نیازمند تفکر.

با نگاهی به اندیشه‌ها و نوشته‌های اندیشمندان، آنچه اکثر آن‌هایی که در این باره اظهار نظر کرده‌اند بر آن توافق دارند، حماقت اکثریت است. اینکه به لحاظ کمیت، اکثر انسان‌ها وقعِ چندانی به اندیشه نمی‌نهند و ارزشی برای تفکر قائل نیستند. عبارت «أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ» در قرآن هم به همین نکته اذعان دارد. همچنین احادث مختلفی در مورد اکثریت نادان وجود دارد. شوپنهاور در «در بابت حکمت زندگی» از گِلِرت نقل می‌کند: دلباختگان ِ بهترین موهبت‌ها، معمولا بسیار اندک‌اند، و بیشتر مردمان، بد را خوب می‌انگارند، مصیبتی که هر روز با آن مواجهیم. اما چگونه می‌توان از این آفت پیشگیری کرد؟ گمان نمی‌کنم که این مصیبت از جهان ما رخت بربندد. تنها یک راه وجود داد که آن هم بی‌نهایت دشوار است:‌ ابلهان باید فرزانه شوند و چنین چیزی ممکن نیست. اینان ارزش زندگی را هرگز درنخواهند یافت. جهان را به چشم ظاهر می‌بینند، نه با عقل. امور بی‌ارزش را می‌ستایند، زیرا نیکی بر آنان ناشناخته است. شوپنهاور هم در این کتاب به میزان قابل توجهی در باب اکثریت نادان قلم فرسایی می‌کند.

می‌خواستم حجم زیادی فیلم و سریال را از لپ‌تاپ خودم به لپ‌تاپ دیگری منتقل کنم؛ من لینوکسی بودم و لپ‌تاپ مقصد ویندوزی. هردو در یک شبکه‌ی خانگی با wi-fi به یک modem-router متصل بودیم. مطمئنا نرم‌افزارها و برنامه‌هایی برای اینکار وجود دارد، هرچند دو سیستم عامل مختلف داریم، ولی قطعا راهکارهای دیگری هم بجز آنچه در ادامه خواهم گفت وجود دارد. ولی آنچه در اینجا مطرح می‌کنم، اولین روشی است که به ذهنم رسید؛ و مهم‌تر از همه اینکه نیازی نبود که در اینترنت دنبال دانلود نرم‌افزار باشم و یا برای راهکاری جست‌وجو کنم. هرآنچه می‌خواستم داشتم!