فیلم

روزمرگی و بورینگ شدن زندگی از نتایج اصلی جوامع مدرن است. البته از اول بوده ولی ما راحت‌طلب‌هایِ قرن بیست‌ویکم زیادی پروبالش داده‌ایم. سینما،‌ ادبیات، ورزش، لوازم آرایشی، تلویزیون، اخبار، تلفن‌های همراه، تنقلات و فست‌فودها، مواد مخدر، پارک‌ها، فیسبوک و توییتر و تلگرام و لیستی که پایانی ندارد…: همه و همه، بطور کلی بخشی از صنعت بزرگ سرگمی‌ای هستند که انسان مدرن به کار گرفته تا فراموش کند! هرچند هریک از این‌ها با اسم و رسمی موجه‌تر پا به عرصه گذاشته‌اند و گاهی هم به همان مقصود مورد استفاده قرار میگیرند، ولی اگر با خودمان صادق باشیم، حتی کتاب می‌خوانیم تا در فانتزی غور کنیم؛ چونکه واقعیت کرخت به مذاق‌مان خوش نمی‌آید.

با نزدیک شدن به اسکار، معمولا نسخه‌ی DVDSCR یا نسخه‌ی نه چندان با کیفیت دیگر و گاها با هاردسابِ فیلم‌های اسکاری خیلی زودتر از موعد منتشر می‌شود، ولی اگرچه گاهی نمی‌شود! ولی تا انتشار نسخه‌ی قابل قبولی از این فیلم‌ها صبر می‌کنم. چند روز پیش هم نسخه‌ی BluRay فیلم Arrival منتشر شد و بالاخره دیدمش. مدت زیادی منتظرش بودم و خوشبختانه حتی فراتر از انتظارم ظاهر شد و در نتیجه برآن شدم که کمی در موردش بنویسم. Arrival فیلمی که با فاصله‌ی زیاد از رقبا چیزهای جدیدی برای ارائه دارد، و فراتر از ژانر خودش ظاهر شده. Arrival اگرچه بهترین علمی-تخیلی‌ای نیست که در سال‌های اخیر دیدم، ولی بجرات بهترین علمی-تخیلی امسال است.

سریال Stranger Things از بهترین‌های تابستان امسال بود. سریالی که توانست نظر منتقدین و مخاطبین را همزمان به خود جلب کند و موجب رضایت هردو گروه شود. در ابتدا اشتیاق چندانی برای شروع سریالی که همزمان بیش از ۵ ژانر دارد (علمی-تخیلی، ماوراء الطبیعه، درام، طنز!، رمزآلود و …) نداشتم، ولی بعد از مدتی که نظرات و نمرات منتقدین را دیدم، تصمیم گرفتم مثل بسیاری از سریال‌های اخیر بعد از دیدن قسمت اول برای ادامه‌دادنِ تماشای سریال تصمیم بگیرم، و خب همان قسمت اولی آنقدر جذاب و پرتعلیق بود که در کمتر از 2 روز کل فصل اول (۸ قسمت) را دیدم!...